ဖောက်ပြန်တဲ့ယောင်္ကျားရဲ့လှည့်ကွက်
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ အောက်တိုဘာလရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မဟာ ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ သင်းပျံ့တဲ့ ကော်ဖီနံ့နဲ့အတူ ကျွန်မတို့ဇနီးမောင်နှံရဲ့ ခုနစ်နှစ်တာ အမှတ်တရဓာတ်ပုံလေးတွေက နံရံထက်မှာ အစီအရီ။ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း မင်းခန့်ဟာ အမျိုးသမီးတိုင်း အားကျရတဲ့ ယောင်္ကျားကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ရုပ်ရည်ချောမောသလို၊ စီးပွားရေးမှာလည်း အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေသူဖြစ်တယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကို ကြင်နာတတ်တာပါပဲ။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ စိတ်မချမ်းသာအောင် မထားခဲ့ဖူးဘူး။ "သန္တာ... မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော နတ်သမီးလေးပဲ" လို့ သူအမြဲပြောတတ်တဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ရိုးသားတဲ့ ကျောင်းဆရာမလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့လောက် လောကအကြောင်း မသိသလို၊ လူတွေရဲ့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုတွေကိုလည်း နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ မင်းခန့်ဆိုတဲ့ နေမင်းကြီးကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေတာပါ။
ဒီညနေမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်အတွက် မင်းခန့်က အိမ်မှာပဲ ညစာအတူစားဖို့ ချိန်းထားတယ်။ ကျွန်မ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို အပင်ပန်းခံချက်ပြုတ်ပြီး အလှဆုံးပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးက နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မေ ကလည်း ဖုန်းဆက်ပြီး ဂုဏ်ပြုစကားပြောသေးတယ်။ မေဟာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို၊ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အတက်အကျတိုင်းမှာ အမြဲရှိနေပေးတတ်တဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလူပါ။ "သန္တာ... နင်ကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းခန့်လို ယောင်္ကျားမျိုး ရထားတာ" လို့ မေက ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးမိခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ည ရှစ်နာရီကျော်တဲ့အထိ မင်းခန့် အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်လေးတွေ စတင်အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။
မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်ညက မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာတာ ညသန်းခေါင်ကျော်မှပါ။ "အလုပ်ကိစ္စ အရေးပေါ်ပေါ်လာလို့ပါ မိန်းမရယ်... ဖုန်းကလည်း အားကုန်သွားလို့" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ သူက ကျွန်မကို ပွေ့ဖက်ပြီး ချော့ခဲ့တယ်။ သူ အနားရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ရလိုက်တဲ့ ရေမွှေးနံ့က ကျွန်မ စိမ်းမနေဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသုံးပြုတဲ့ ရေမွှေးနံ့တော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရပေမယ့် သူ့ကို ယုံကြည်ချင်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ မင်းခန့်က အလုပ်တွေ အရမ်းများလာတယ်။ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတာ၊ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း မှောက်ထားတာ၊ ဖုန်းထဲကို စာတိုတွေဝင်လာရင် ပြုံးပြုံးကြီး ဖတ်နေတာမျိုးတွေက ကျွန်မအတွက် ထူးဆန်းလာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ ရေချိုးနေတုန်း ဖုန်းကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူက ကို ခဏခဏ ပြောင်းထားတတ်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးလာတဲ့အခါ မေ့ကိုပဲ ရင်ဖွင့်မိတယ်။ "မေ... မင်းခန့် တစ်မျိုးဖြစ်နေသလားလို့ ငါထင်နေတယ်၊ သူ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာတစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ" လို့ ကျွန်မ ပြောပြတဲ့အခါ မေက ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားပေးရှာတယ်။ "နင်ကလည်း သန္တာရယ်... မင်းခန့်က နင့်ကို ဘယ်လောက်ချစ်တာလဲ။ နင် အလုပ်ပင်ပန်းလို့ စိတ်ထင်နေတာနေမှာပါ။ သံသယက အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးတတ်တယ်နော်" လို့ မေက သတိပေးတယ်။
သူ့စကားတွေကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်အပြစ်တင်မိတယ်။ ငါကပဲ သံသယကြီးနေတာလား၊ ငါကပဲ သူ့ကို အပန်းဖြေခွင့် မပေးတာလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သက်သေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ ကားထဲကနေ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အမျိုးသမီးသုံး နားကပ်တစ်ဖက်၊ သူ့အင်္ကျီကော်လာက နှုတ်ခမ်းနီရာတွေ။ ဒါတွေကို မေးမိတိုင်း သူက "ပွဲတစ်ခုမှာ တိုးဝှေ့ရင်း ပေသွားတာနေမှာပါ၊ နားကပ်ကတော့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တာဖြစ်မှာပါ" ဆိုပြီး စိတ်ဆိုးသလိုလို၊ စိတ်ပျက်သလိုလိုနဲ့ လှည့်ပတ်ပြောဆိုခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး အပြစ်တင်တတ်သေးတယ်။ "မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား၊ ငါက မင်းတို့ သားသမီးတွေအတွက် ဒီလောက်ရုန်းကန်နေတာကို" လို့ သူက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း တောင်းပန်မိခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ အဲဒါဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့ယောင်္ကျားတွေ သုံးလေ့ရှိတဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှည့်ကွက်တစ်ခုမှန်း အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
လတွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် သာယာနေသယောင်ရှိပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ အဖတ်တင်စရာ မရှိအောင် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ဂရုစိုက်သလိုလိုနဲ့ ခပ်စိမ်းစိမ်း ဆက်ဆံလာတယ်။ အတူအိပ်တဲ့အခါမှာတောင် ကျောပေးပြီး အိပ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မ သူနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း "ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ လမ်းဆုံးခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းကို စောင့်ကြည့်ရတာနဲ့၊ သူ ဘယ်အချိန် ပြန်လာမလဲဆိုတာကို ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ မျှော်နေရတာနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ မင်းခန့်က ဖုန်းပြောနေရင်း ကျွန်မ အနားရောက်သွားရင် ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်တတ်တယ်။ "ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးရင် "အလုပ်ကပါ" လို့ တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ဖြေတယ်။ ကျွန်မ မေ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုမိတယ်။ မေက ကျွန်မအနားကို အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး နှစ်သိမ့်ပေးတတ်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ သန္တာရယ်... မင်းခန့်က နင့်ကိုပဲ ချစ်တာပါ။ ငါ သူနဲ့ စကားပြောပေးမယ်" လို့ မေက ဆိုတယ်။ မေဟာ တကယ်ပဲ မင်းခန့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆူသလိုလို၊ ပြောပေးသလိုလို လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက မေနဲ့ မင်းခန့် စကားပြောပြီးတိုင်း မင်းခန့်က ကျွန်မအပေါ် ပိုပြီး အေးစက်လာတာပါပဲ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တစ်ခုက အမြဲရှိနေတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "တစ်ခုခု" က ဘာလဲဆိုတာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ မင်းခန့် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း သူ ဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လက်တုန်တုန်နဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဖုန်းက ကျမနေဘူး။ ကျွန်မ စာတိုတွေကို အမြန်လိုက်ကြည့်မိတယ်။ "မောင်... သန္တာက သံသယတွေ ဝင်နေပြီ၊ ခဏလောက် ငြိမ်နေမှ ဖြစ်မယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာကို ပို့ထားတဲ့သူရဲ့ နာမည်က "" တဲ့။ နာမည်ကတော့ ကျွန်မ မသိတဲ့သူ ဖြစ်နေပေမယ့် ပို့ထားတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်က ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီနံပါတ်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မေ့ရဲ့ နံပါတ်ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိတယ်။ မေ... ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ငါ့ရဲ့ အားကိုးရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့သူက ငါ့ယောင်္ကျားနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းကို မြင်သွားတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအတွင်းမှာပဲ သူက တည်ငြိမ်တဲ့ပုံစံ ပြန်ဖမ်းလိုက်တယ်။
"မင်း... ငါ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်နေတာလား သန္တာ" လို့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ မေးတယ်။ ကျွန်မ စကားလုံးတွေ ရှာမတွေ့ဘူး။ "ဒါ... ဒါ ဘာလဲ မင်းခန့်။ မေနဲ့ မင်းနဲ့က ဘယ်လိုပတ်သက်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ မင်းခန့်က ရယ်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက ကျွန်မ နားထဲမှာ သရော်သံလို ကြားနေရတယ်။ "မင်း သိသွားပြီပဲ။ ဟုတ်တယ်... ငါနဲ့ မေနဲ့ ချစ်နေကြတာ ကြာပြီ။ မင်းလို ဘာမှမသိတဲ့ အူကြောင်ကြောင် မိန်းမထက် မေက ငါ့ကို ပိုနားလည်ပေးနိုင်တယ်" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ "နင်တို့... နင်တို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ကြတာလား။ မေက ငါ့သူငယ်ချင်းလေ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က ကားသံကြားရပြီး မေ ရောက်လာတယ်။ မေက ကျွန်မကို မြင်တဲ့အခါ အံ့သြသွားပုံမရဘူး။ သူက မင်းခန့်နားမှာ သွားရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို ဂရုဏာသက်သလို ကြည့်တယ်။ "သန္တာရယ်... ငါ နင့်ကို အစကတည်းက ပြောသားပဲ၊ သံသယမကြီးပါနဲ့လို့။ နင် သံသယကြီးလေ မင်းခန့်က ငါ့အနားကို ပိုရောက်လာလေပဲ" တဲ့။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို လှည့်စားခဲ့တဲ့ လှည့်ကွက်တွေက အခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီ။ မေက ကျွန်မဆီက သတင်းတွေကို ယူပြီး မင်းခန့်ကို ပြန်ပြောပြတယ်၊ မင်းခန့်က ကျွန်မကို စိတ်မနှံ့တဲ့သူလိုဖြစ်အောင် လုပ်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အသုံးချပြီး ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို တားဖို့ မကြိုးစားခဲ့သလို၊ မေကလည်း တောင်းပန်စကား တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူတို့အတွက် ကျွန်မက အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖယ်ရှားလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာပါ။ လအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်လိုက်ကြပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားကတော့ သေလူတစ်ယောက်လို အေးစက်နေခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ လှည့်ကွက်တွေဆိုတာ တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ နောက်ထပ် တစ်နှစ်အကြာမှာတော့ မင်းခန့်က ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့အသံက နွမ်းလျနေပြီး နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေသလိုပဲ။ မေက သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိမ်လည်ယူပြီး နောက်ယောင်္ကျားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ သူက ကျွန်မကို တောင်းပန်တယ်၊ ပြန်လာဖို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရယ်ပဲ ရယ်မိတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ မင်းခန့်က သေဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အခုရှိနေတာက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ။
"မင်းခန့်... ရှင် ကျွန်မကို လှည့်စားခဲ့တဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲမှာ ရှင့်ကိုယ်ရှင် ပြန်ပတ်မိသွားတာပဲ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ မေကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မမုန်းတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင့်အတွက် စိတ်ခံစားချက် ထားရှိရမှာကိုက ကျွန်မအတွက် အချိန်ကုန်လွန်းလို့ပဲ" လို့ ကျွန်မ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မိုးတိမ်တွေ ကင်းစင်ပြီး လသာနေတယ်။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာ မှန်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တဲ့စိတ်ကိုတော့ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ ပုံအပ်မထားသင့်ဘူး။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အဝေးကလူတွေဆီက လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်ယုံကြည်ရတဲ့ အနီးဆုံးလူတွေဆီကနေပဲ လာတတ်တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်ကိုတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲမှာမှ အကျခံတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နာကျင်မှုတွေဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်ခြင်းက သင့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲ တွန်းပို့နိုင်သလို၊ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အနီးဆုံးလူတွေဆီကနေသာ စတင်တတ်ကြောင်း သတိပြုပါ။
Comments
Post a Comment