.jpg)
မုဆိုးမသားမိရဲ့ ယုတ်မာခံရမှု
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ တဖွဲဖွဲကျနေတယ်။ ကျွန်တော် သုဇာ့ကို စတွေ့တုန်းကလည်း အခုလို မိုးအေးအေးလေးနဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက သူမဟာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးနဲ့၊ မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ ကြည်လင်နေတုန်းပဲ။ သုဇာက မုဆိုးမတစ်ဦးပါ။ သူမမှာ ငါးနှစ်အရွယ် သားလေး ကျော်ကျော်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်အကိုင် မမြဲဘဲ ဘဝကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သန်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်။ သုဇာ့အိမ်နီးချင်းအဖြစ် ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူမက ရိုးရိုးသားသားပဲ ခင်မင်ခဲ့တယ်။
“ကိုမြင့်လွင်... ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ဒီမှာ သားလေးအတွက် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းလေး နည်းနည်း ပိုနေလို့”
သူမက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ စိတ်ထားတတ်တယ်။ မိမိကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကြားက သူတစ်ပါးကို ကူညီဖို့ ဘယ်တော့မှ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။ ကျော်ကျော်လေးကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် “ဦးဦး... ဦးဦး...” နဲ့ ပြေးလာတတ်တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ဘဝထဲကို သူတို့ သားအမိက နွေးထွေးမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူတို့အိမ်မှာ ဝင်ထွက်သွားလာရင်း သုဇာ့ရဲ့ အားကိုးတကြီး ကြည့်တတ်တဲ့ အကြည့်တွေကို သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုတွေ၊ စကားချိုချိုတွေအောက်မှာ သူမဟာ ယုံကြည်မှုတွေ ပုံအောပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော် သုဇာ့ကို တကယ်ချစ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမဆီမှာရှိတဲ့ အေးချမ်းမှုနဲ့ သူမရဲ့ ကွယ်လွန်သူခင်ပွန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ခြံမြေလေးကို မက်မောတာလား။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အမှောင်ဖုံးနေခဲ့တာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။ “မုဆိုးမသားမိပဲ... ငါက စောင့်ရှောက်ပေးရင် သူတို့အတွက် ကံကောင်းတာပေါ့” ဆိုတဲ့ မောက်မာတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သုဇာက ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တဲ့နေ့က သူမ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေခဲ့တာ။ “ကိုမြင့်လွင်... ကျွန်မမှာ ဒီသားလေးပဲ ရှိတာ။ အခု ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မတို့ ဘဝကို အပ်နှင်းလိုက်ပြီနော်” တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားရတုန်းက ကျွန်တော့်မှာ အနည်းငယ်တော့ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘက အဲဒီ တုန်လှုပ်မှုကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။
ပြဿနာက ကျွန်တော့်ရဲ့ လောင်းကစား အကြွေးတွေကနေ စတာပါ။ ကျွန်တော် သုဇာ့ကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှောင်လောကတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီ အကြွေးရှင်တွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အကြံတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ သုဇာ့ရဲ့ အိမ်နဲ့ ခြံမြေ။ ဒါကို ရောင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော့် အကြွေးတွေ ပြေရုံတင်မကဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရမယ်။
“သုဇာ... ကိုယ်တို့ ဒီအိမ်လေးကို ရောင်းပြီး မြို့ပေါ်မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ကြရအောင်လား။ ကျော်ကျော်လေးအတွက်လည်း ကျောင်းကောင်းကောင်း ထားပေးလို့ရတာပေါ့”
ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားကို သုဇာက ချက်ချင်း လက်မခံခဲ့ဘူး။ “ကိုမြင့်လွင်... ဒါက သားလေးအတွက် သူ့အဖေ ချန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေလေ။ ကျွန်မ မရောင်းရက်ဘူး” လို့ သူမက ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မျက်နှာပျက်ပြတယ်၊ စကားမပြောဘဲ နေပြတယ်၊ သူမကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။
“မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား သုဇာ။ ငါက မင်းတို့ သားအမိ ကောင်းစားဖို့ ပြောနေတာလေ။ မင်းက ငါ့ကို အပြင်လူလို သဘောထားနေတုန်းပဲလား”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အသံတွေနဲ့ ဖိအားပေးမှုတွေကြားမှာ သုဇာ တဖြည်းဖြည်း ပျော့ကျလာခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို စိတ်မဆိုးစေချင်ဘူး။ သူမ ဘဝမှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်တည်း မကျန်ရစ်ချင်တော့ဘူး။ အဲဒီ အားနည်းချက်ကို ကျွန်တော်က အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက အိမ်ခြံမြေ စာချုပ်တွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ “ဒါတွေပြီးရင် ငါ သူမကို ပြန်ကြည့်မှာပဲလေ” ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချော့မော့တဲ့ ဆင်ခြေတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ သားကောင်ကို ချော့မြူနေတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သုဇာ့ကို ဖက်ထားပေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကတော့ စာချုပ်ပေါ်က တံဆိပ်တုံးတွေဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ယုတ်မာမှုရဲ့ အစပဲဆိုတာ သုဇာ မသိရှာခဲ့ဘူး။
အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ လက်ထဲရောက်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗီဇတွေ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ သုဇာ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ထက် အကြွေးရှင်တွေကို ပေးဖို့နဲ့ ကိုယ့်အတွက် ပျော်ပါးဖို့ပဲ စဉ်းစားဖြစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကနေ ခဏခဏ ပျောက်သွားတတ်တယ်။ သုဇာက ဖုန်းဆက်ရင် “အလုပ်ရှုပ်နေတယ်” လို့ပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောပြီး ဖုန်းချပစ်လေ့ရှိတယ်။
သူမဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဖုန်းထဲမှာ ပြည့်နေခဲ့တယ်။
“ကိုမြင့်လွင်... ဘယ်မှာလဲဟင်။ သားလေး နေမကောင်းဘူး။ အဖျားတက်နေလို့။”
“ကို... ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းလောက် ပြန်လွှဲပေးပါလား။ သားကို ဆေးခန်းပြဖို့။”
ကျွန်တော် အဲဒီ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို မြင်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရက်ဝိုင်းမှာ ပျော်နေခဲ့တယ်။ “မုဆိုးမဆိုတာ ဒီလောက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ” လို့ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့တာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရမှာကို ပျင်းလာတယ်။ သုဇာ့ရဲ့ ငိုသံတွေ၊ အပြစ်တင်မယ့် မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် မရင်ဆိုင်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို ရှောင်နေခဲ့တယ်။ သူမ ခမျာမှာတော့ ရောင်းလိုက်တဲ့ အိမ်ကနေ ဖယ်ပေးရတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေလို့ ရင်ပူနေရရှာမယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ မြို့တဖက်မှာ အပျော်အပါးတွေနဲ့ မူးယစ်နေခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ သုဇာ့ဆီက ဖုန်းအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ဖုန်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီညက မိုးတွေ တအားရွာနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးရတာဟာ ဒီလောက် လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဘူး။ သုဇာ့ရဲ့ ဘဝကို ကျွန်တော် နင်းခြေခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချပြီး သူမကို ချောက်ထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာ။
တစ်လလောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကလည်း ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ လောင်းကစားဝိုင်းမှာ ထပ်ရှုံးပြီး စိတ်လေနေတဲ့အချိန်မှာ သုဇာ့ကို သတိရမိတယ်။ သူမဆီမှာ ကျန်တာလေးများ ရှိဦးမလားဆိုတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်က ပေါ်လာပြန်တယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ သားအမိရှိရာ အိမ်ဟောင်းလေးဆီကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။
အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ အိမ်က သော့ခတ်ထားတယ်။ ခြံထဲမှာ မြက်တွေ ရှည်နေပြီ။ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်စောင်ထိုးကြည့်တယ်။
“ဟေ့လူ... မင်း ပြန်လာသေးတာလား။ မင်း သုဇာ့ကို ဘယ်လိုများ လုပ်ရက်တာလဲ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ ထိတ်သွားတယ်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒေါ်ကြီး။ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ”
“ဘယ်မှာ ရှိရမလဲ... သုဇာ့သားလေး ဆုံးပြီလေ။ အိမ်က ဖယ်ပေးရတော့မယ်ဆိုတော့ သုဇာခမျာ စိတ်ဆင်းရဲတာရော၊ ကလေးကလည်း ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတာရောနဲ့ ညတွင်းချင်း အဖျားတက်ပြီး ဆုံးသွားတာ။ သုဇာလည်း ရူးမတတ်ဖြစ်ပြီး ရွာကို ပြန်သွားပြီ။ မင်းလို လူယုတ်မာမျိုးကတော့ ငရဲတောင် အားနာရဦးမယ်”
ဒေါ်ကြီးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျော်ကျော်လေး ဆုံးသွားပြီတဲ့လား။ ကျွန်တော့်ကို “ဦးဦး” လို့ ခေါ်ပြီး ခုန်ပေါက်နေတတ်တဲ့ ကလေးလေး။ ကျွန်တော် ဖုန်းပိတ်ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီညက သူ အသည်းအသန် ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော် ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေဟာ သူတို့ သားအမိရဲ့ အသက်သွေးကြောတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကိုပါ ယူလိုက်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ဘာနဲ့မှ မတူတော့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အောင်မြင်မှုလား။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ရှာခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလား။ အခုတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ငွေလည်း မရှိ၊ အချစ်လည်း မရှိ၊ လူ့သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် သုဇာရှိရာ ရွာလေးကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိသမျှ လက်ကျန် ပိုက်ဆံလေးတွေရယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှားယွင်းမှုတွေအတွက် တောင်းပန်စကားတွေရယ်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ပြန်ရှာမယ်၊ သူမကို တောင်းပန်မယ်၊ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့သမျှတွေကို အစားပြန်ပေးမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးထားခဲ့တယ်။
ရွာကို ရောက်တော့ သုဇာ့ရဲ့ အိမ်လေးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတာက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းမဟုတ်ဘူး။ အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ စုနေကြတယ်။ အဖြူရောင် အလံလေးတွေ စိုက်ထားတယ်။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။
နံရံမှာ သုဇာ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး ချိတ်ထားတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို စတွေ့တုန်းကလိုပဲ အေးချမ်းစွာ ပြုံးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မရှိတော့ဘူး။
“သုဇာက သားလေးဆုံးပြီးတဲ့နောက် စိတ်ထိခိုက်ပြီး ဘာမှလည်း မစားဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ လိုက်သွားရှာပြီ” လို့ ရွာသားတစ်ယောက်က ပြောပြတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဓာတ်ပုံရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကျလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ ဒီစက္ကူတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ အသက်ကို ပြန်ဝယ်လို့ မရဘူး။ အချိန်တွေကို ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး။ ကျွန်တော် ပြုပြင်ချင်တဲ့ အချိန်မှာ ပြုပြင်ခံမယ့်သူက မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘဲ သူမကို သတ်လိုက်တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အော်ငိုမိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသနားကြဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေက နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပြီ။ သုဇာက ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီယုံကြည်မှုကို ယုတ်မာမှုနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေပေမဲ့ သေလူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ နေ့တိုင်း သူမရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း၊ ကျော်ကျော်လေးရဲ့ အသံကို ကြားယောင်ရင်း ကျွန်တော် ငရဲကျနေရပြီ။
သင်ခန်းစာ- လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ရလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ နောင်တတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ “တောင်းပန်ပါတယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောခွင့်ရဖို့တောင် ကံကြမ္မာက ခွင့်မပြုတော့တဲ့အထိ နောက်ကျသွားတတ်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment