လောင်းကစားကျွန်ဖြစ်သွားသော ကျွန်မယောက်ျား
အပိုင်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခု။ လမ်းမပေါ်က ကားမီးရောင်တွေဟာ မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲကို ဖြတ်သန်းထိုးဖောက်နေပါတယ်။ သီရိ တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်များနေတာ နာရီဝက်လောက်ရှိပါပြီ။ ဒီနေ့ဟာ သူမနဲ့ ကိုတေဇ တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက် (၂) နှစ်ပြည့် နှစ်ပတ်လည်နေ့လေးပါ။ သီရိက ကိုတေဇ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ပုစွန်ထုပ်ဆီပြန်ဟင်းနဲ့ မှိုဟင်းချိုကို ကိုယ်တိုင် သေချာချက်ပြုတ်ထားပါတယ်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင်လေးတွေထွန်းပြီး အရာအားလုံးကို ရိုမန်းတစ်ဆန်ဆန်လေးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်တယ်။
နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ည ၇ နာရီခွဲ။ ကိုတေဇ အခန်းထဲကနေ ထွက်မလာသေးပါဘူး။ သီရိ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ အပြာရောင် ကွန်ပျူတာစခရင်မ် (၃) ခုရဲ့ အလင်းရောင်က လွဲရင် မှောင်မိုက်နေတယ်။ ကိုတေဇဟာ နားကြပ်ကြီးတပ်ပြီး ခရစ်ပတို (Crypto) ဈေးကွက်ရဲ့ အတက်အကျ ဂရပ်ဖ်တွေရှေ့မှာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်နေပါတယ်။
“ကို… ထမင်းစားရအောင်လေ။ ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲဆိုတာ ကို မှတ်မိတယ်မလား” သီရိက အသံကို တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့အောင်ပြောလိုက်တယ်။ “ခဏလေး သီရိ… ကိုယ့်ရှယ်ယာတွေ ဈေးနည်းနည်းထပ်တက်နေလို့။ ဒီအချိန်လေး ရောင်းထွက်မှ မြတ်မှာ။ ၅ မိနစ်ပဲ စောင့်” သူက လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေတယ်။
သီရိ ထမင်းစားပွဲဆီ ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ၅ မိနစ်ဆိုတာ နာရီဝက်ဖြစ်သွားနိုင်သလို၊ တစ်နာရီလည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ အလွတ်ရနေပါပြီ။ ဟင်းတွေလည်း အေးစက်ကုန်ပြီ။ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာတယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ သူမတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တခြား ဘာပြဿနာမှ မရှိပေမယ့်၊ ဒီ “ဒစ်ဂျစ်တယ် ငွေကြေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု” ဆိုတဲ့ အရူးအမူးစွဲလမ်းမှုကြီးက သူမတို့ရဲ့ ကြည်နူးစရာအချိန်လေးတွေကို အမြဲတမ်း ခိုးယူသွားတတ်ပါတယ်။ ကိုတေဇက မကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမအပေါ်လည်း ကြင်နာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစခရင်မ်တွေရှေ့ရောက်သွားရင်တော့ သီရိဆိုတာ သူ့ကမ္ဘာထဲမှာ မရှိတော့သလိုပါပဲ။ အေးစက်နေတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို ကြည့်ရင်း သီရိရဲ့ မျက်လုံးအိမ်မှာ မျက်ရည်တွေ စို့တက်လာပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၂) –
သီရိနဲ့ ကိုတေဇတို့ဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ချစ်သူတွေဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ၈ နှစ်လောက် လက်တွဲခဲ့ပြီးမှ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြတယ်။ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ သီရိ အမုန်းဆုံးအရာက ကိုတေဇရဲ့ စွန့်စားလွန်းတဲ့ အကျင့်ပါပဲ။ သီရိက အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝလေးကို လိုချင်သူဖြစ်ပြီး၊ ကိုတေဇကတော့ အမြဲတမ်း ဖြတ်လမ်းကနေ ကြီးပွားချင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သမားပါ။
အလုပ်လုပ်ပြီး စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေကို စတော့ရှယ်ယာတွေထဲ ထည့်လိုက်၊ အရှုံးပေါ်သွားလိုက်၊ ပြန်ကြိုးစားလိုက်နဲ့ သံသရာလည်နေခဲ့တာ ချစ်သူဘဝကတည်းကပါ။ ဒီကိစ္စနဲ့ပဲ သူတို့ မကြာခဏ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ လမ်းခွဲမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာတွေလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တေဇက သူမကို အရမ်းချစ်သလို၊ သူမဖျားနာတဲ့အခါ ညအိပ်မပျက် ပြုစုတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေကြောင့် သီရိ အမြဲတမ်း ပြန်လည်ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိတယ်။
“အိမ်ထောင်ကျသွားရင်တော့ သူ လူကြီးဆန်သွားမှာပါလေ။ တာဝန်သိစိတ်လေး ဝင်လာရင် ဒီလို လောင်းကစားဆန်ဆန် စွန့်စားတာတွေ လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ သီရိ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။ မိန်းကလေးတော်တော်များများဟာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို ပြောင်းလဲယူလို့ရမယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုတတ်ကြပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ ဝါသနာကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ဆိုတာ တောင်ကိုဖောက်ပြီး လမ်းဖောက်ရတာထက် ပိုခက်ခဲမှန်း သီရိ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ရပါတယ်။
အပိုင်း (၃)
အိမ်ထောင်ကျပြီး ၆ လလောက်အကြာမှာ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်ကြပါတော့တယ်။ ကိုတေဇ တစ်ယောက် ဈေးကွက်အပြောင်းအလဲကြောင့် သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက စုထားတဲ့ ငွေတွေရဲ့ ထက်ဝက်လောက်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လို့ပါ။ အဲဒီနေ့က သီရိ အရမ်းငိုခဲ့ပါတယ်။ ငွေနှမြောတာထက် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုကြီးမားနေလို့ပါ။
“သီရိ… ကိုတောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် နောက်ဆို သေချာဆင်ခြင်ပါ့မယ်။ ကိုယ်က သီရိကို တိုက်ကြီး ကားကြီးနဲ့ ထားချင်လို့ စွန့်စားမိတာပါ” လို့ ကိုတေဇက ခြေသလုံးဖက်မတတ် တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။ “ကို… သီရိ တိုက်ကြီးကားကြီး မလိုချင်ဘူး။ အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေချင်တာ။ ကိုယ့်အမျိုးသမီး မနှစ်သက်တဲ့အရာကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး စိတ်ချမ်းသာမှုပေးရမှာ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်မဟုတ်ဘူးလား” လို့ သီရိက ငိုရင်းပြောခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ တစ်လကို သူ့လစာရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ သုံးဖို့နဲ့၊ ည ၈ နာရီနောက်ပိုင်းဆိုရင် ကွန်ပျူတာပိတ်ပြီး မိသားစုအချိန်ပေးဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ ပထမ လအနည်းငယ်မှာတော့ အဆင်ပြေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုတေဇဟာ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ အိမ်သာထဲမှာတောင် ဈေးကွက်ကို စောင့်ကြည့်နေတတ်တာ သီရိ သတိထားမိလာတယ်။ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အရာကို နားလည်မှုနဲ့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပေမယ့်၊ တစ်ဖက်လူက ရောင့်ရဲတင်းတိမ်မှုမရှိတဲ့အခါ ညှိနှိုင်းခြင်းဆိုတာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၄)
နှစ်ပတ်လည်နေ့ ညစာဝိုင်းပျက်သွားတဲ့ အဲဒီညကစပြီး သီရိနဲ့ ကိုတေဇတို့ စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပါဘူး။ သီရိဘက်က စိတ်ပျက်သွားသလို၊ ကိုတေဇကလည်း သူ့ကို နားမလည်ပေးဘူးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အေးစက်နေခဲ့ကြတယ်။
တစ်ရက်တော့ သီရိ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း ကိုတေဇရဲ့ စားပွဲပေါ်က စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘဏ်ကနေ သူတို့ရဲ့ ကားကို ပေါင်နှံပြီး ချေးငွေထုတ်ထားတဲ့ စာရွက်ပါ။ သီရိရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ရေခဲရေနဲ့ အပက်ခံလိုက်ရသလို အေးစက်သွားတယ်။ ကားဆိုတာ သီရိရဲ့ မိဘတွေက မင်္ဂလာဦးလက်ဆောင်အနေနဲ့ ဝယ်ပေးထားတာပါ။ ကိုတေဇ ပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်ထဲမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု ဝင်မွှေပါတော့တယ်။
“ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ ကို။ သီရိကို တစ်ခွန်းတောင် မတိုင်ပင်ဘူးနော်” “ကိုယ် သေချာတွက်ပြီးမှ လုပ်တာပါ။ အခု ဈေးကွက်က အရမ်းကောင်းနေတာ။ တစ်လလောက်နေရင် အရင်းရော အမြတ်ရော ပြန်ရမှာ။ ကိုယ်က ကိုယ့်အတွက်လုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ တို့မိသားစု အနာဂတ်အတွက် လုပ်နေတာလေ” ကိုတေဇက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်တယ်။
“တော်ပါတော့! အမြဲတမ်း မိသားစုအတွက်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ကိုယ့်ဝါသနာကို ရှေ့တန်းတင်နေတာ။ မိသားစုဆိုတာ ငွေရှာပေးနေရုံနဲ့ ပြီးတာမဟုတ်ဘူး ကို။ ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ရတာ။ အခုတော့ ကိုက သီရိ အမုန်းဆုံးအရာကို လုပ်ရုံတင်မကဘူး၊ သီရိကိုပါ လိမ်လည်ခဲ့ပြီ။ သီရိ တကယ် ငြီးငွေ့နေပြီ” သီရိရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ခဲ့ပါစေ၊ ယုံကြည်မှုပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အခါ အချစ်ဆိုတာလည်း အားကိုးရာမဲ့သွားတတ်ပါတယ်။
အပိုင်း (၅)
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ အိမ်ကလေးဟာ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ သီရိက အဝတ်အစားအိတ်လေးဆွဲပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ ကိုတေဇကတော့ မျက်ကွင်းတွေညိုပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေခဲ့တယ်။ သူ ညက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပါဘူး။
“သီရိ ခဏလောက် အမေ့အိမ်မှာ သွားနေမယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားချင်လို့။ ကိုလည်း ကိုယ့်လုပ်ရပ်တွေကို သေချာပြန်သုံးသပ်ကြည့်ပါ” “ကိုယ် ပြင်ပါ့မယ် သီရိ… ကိုယ် တကယ် ကတိပေးပါတယ်။ မသွားပါနဲ့”
သီရိ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြုံးမှာ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။ “ကို… လူတစ်ယောက်ကို ချစ်လို့ သူ့အကျင့်တွေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ် ထင်ခဲ့တာ သီရိရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။ ကိုယ်မကြိုက်တာကို သူရှောင်ရှားပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာကလည်း သီရိရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု ဖြစ်နေမလားပဲ။ တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ပြောင်းလဲချင်စိတ်မရှိရင် ဘယ်သူကမှ ပြောင်းလဲပေးလို့ မရဘူးဆိုတာ သီရိ အခုမှ သေချာနားလည်သွားပြီ။”
သီရိ လှည့်ထွက်သွားတဲ့အခါ ကိုတေဇ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ အခန်းထဲက ကွန်ပျူတာစခရင်မ်တွေပေါ်မှာတော့ ဂရပ်ဖ်တွေက အတက်အကျ ဖြစ်နေဆဲပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုတေဇရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတစ်ခုကို အပြီးတိုင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့အတူ အဆုံးအစမရှိတဲ့ လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေပါတော့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အရာအားလုံးကို အောင်နိုင်တယ်ဆိုပေမယ့်၊ ထပ်တလဲလဲ ဖောက်ဖျက်ခံရတဲ့ ကတိတွေနဲ့ အတ္တတွေကြားမှာတော့ အချစ်ဟာလည်း အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ်ဆိုတာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နာကျင်စွာ သင်ယူလိုက်ရပါတော့တယ်။
Naing
Comments
Post a Comment