အပျက်မတွေနေတဲ့ အိမ်
လမ်းထောင့်က အိုဟောင်းနေတဲ့ နှစ်ထပ်ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးကို ရပ်ကွက်ထဲကလူတွေက "အပျက်မတွေနေတဲ့အိမ်" လို့ ကွယ်ရာမှာရော ရှေ့တင်မှာပါ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ။ ကျွန်မရဲ့ အစ်မဖြစ်သူ မနှင်းက အဲဒီအိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်မပေါ့။ မနှင်းက လှတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အလှက ရိုးသားတဲ့အလှမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကားအကောင်းစားတွေနဲ့ ပြန်လာတတ်တာ၊ ပါးပြင်ပေါ်မှာ သနပ်ခါးအစား ပါးနီရဲရဲတွေ ခြယ်သထားတတ်တာ၊ ပြီးတော့ အိမ်ထဲကို ခဏခဏ ဝင်ထွက်သွားလာနေတဲ့ စိမ်းနားမလည်တဲ့ ယောက်ျားတွေ။ ဒါတွေကပဲ မနှင်းကို ရပ်ကွက်ထဲမှာ နာမည်ပျက်စေခဲ့တာ။
ကျွန်မ မှတ်မိသလောက် အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်အထိ ကျွန်မဟာ အဲဒီအိမ်ရဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။ မနှင်းက ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်ဘူး။ ကျောင်းသွားတာကလွဲရင် ဘယ်မှမသွားရဘူးလို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ပင်ထားတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ညတိုင်းလိုလို အပြင်ထွက်ပြီး မနက်မလင်းခင်မှ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နဲ့ ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူမကို ရွံတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ရတဲ့ အရက်နံ့နဲ့ စူးရှရှရေမွှေးနံ့တွေ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အနံ့ကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ မိဘမရှိတော့ဘူး။ မနှင်းကပဲ ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးတာဆိုပေမဲ့ အဲဒီငွေတွေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရလာသလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ စားနေတဲ့ ထမင်းလုတ်တွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေခဲ့ရတယ်။
"ဟေ့ နင့်ကို ငါပြောထားတယ်မလား။ ဘာလို့ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး လမ်းကို ငေးကြည့်နေတာလဲ"
မနှင်းရဲ့ အသံက အက်ရှရှနဲ့ ကြမ်းတမ်းလှတယ်။ သူမက
"မမကရော... ဘာလို့ ညတိုင်း အပြင်ထွက်နေတာလဲ။ မမကို လူတွေ ဘယ်လိုခေါ်နေကြလဲဆိုတာ မမ သိရဲ့လား"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် မနှင်းရဲ့ လက်တွေ တုန်ရင်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ။ သူမက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။
"င် သိဖို့မလိုဘူး။ နင်က ကျောင်းပြီးအောင်တက်၊ ပြီးရင် ဒီအိမ်ကနေ ဝေးရာကို ထွက်သွား။ ငါ့အကြောင်းကို နင်ဝင်မပါနဲ့"
သူမရဲ့ စကားတွေက အေးစက်လွန်းတယ်။ ကျွန်မ ပါးပြင်က နာကျင်မှုထက် နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုက ပိုကြီးမားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူမကို အရမ်းမုန်းတယ်။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို အမှောင်ချထားတဲ့၊ သိက္ခာတရားမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ပဲ ကျွန်မ သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မနဲ့ မနှင်းကြားမှာ စကားပြောသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးကတော့ ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေဆဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ညဘက်တွေမှာ ယောက်ျားတွေရဲ့ ရယ်သံတွေနဲ့ ဆူညံနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်မဘဝထဲကို ကိုသူရ ရောက်လာတာက မိုးအေးအေး ညနေခင်းတစ်ခုမှာပါ။ သူက နယ်ကနေ တက်လာတဲ့ ကျောင်းဆရာလေးတစ်ယောက်။ ယဉ်ကျေးတယ်၊ သဘောကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်နဲ့ အိမ်အကြောင်းကို ဘာမှမသိဘူး။ ကျွန်မတို့ ကျောင်းစာကြည့်တိုက်မှာ ခဏခဏ ဆုံဖြစ်ကြရင်းကနေ သံယောဇဉ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ပထမဆုံးအကြိမ် တန်ဖိုးထားပေးတဲ့သူ၊ ကျွန်မကို "အပျက်မရဲ့ ညီမ" လို့ မကြည့်ဘဲ "မေ" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ မြင်ပေးတဲ့သူပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ကြာကြာမခံခဲ့ဘူး။ တစ်ရက်မှာ ကိုသူရက ကျွန်မကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ဇွတ်အတင်းပြောလာတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ပေမဲ့ ငြင်းမရတာနဲ့ အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မိတယ်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မနှင်းက အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတယ်။ သူမက အမြဲတမ်းလိုလို ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်လုနီးပါး အဝတ်အစားတွေနဲ့။
"ဒါ ဘယ်သူလဲ"
မနှင်းက ကိုသူရကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ရန်လိုနေသလိုပဲ။ ကိုသူရက ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်ပေမဲ့ မနှင်းက တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘူး။
"မေ... နင့်ကို ငါပြောထားတယ်မလား။ ဒီလိုကောင်မျိုးတွေနဲ့ မပတ်သက်နဲ့လို့။ မင်းကောပဲ... ငါ့ညီမနားကို နောက်ထပ်မလာနဲ့။ မင်းလို လူမျိုးတွေကို ငါ ကောင်းကောင်းသိတယ်"
မနှင်းရဲ့ စကားတွေက ရိုင်းစိုင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ မြေကြီးထဲပဲ ဝင်သွားချင်တော့တယ်။ ကိုသူရရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မနှင်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"မမ... ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ မမလို မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် မနှင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ နာကျင်မှုလား၊ ဒေါသလား ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်ဘူး။
"လူကောင်း? ဒီလောကမှာ လူကောင်းဆိုတာ မရှိဘူး မေ။ အထူးသဖြင့် ယောက်ျားတွေထဲမှာ။ နင်က ငတုံးမမို့လို့ သူတို့ရဲ့ အလှည့်အဖျားကို ခံနေရတာ။ နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ဒီအနားမှာ ထပ်တွေ့ရင် ငါ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး"
သူမက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျွန်မကို အိမ်ထဲ ဆွဲသွင်းသွားပြီး တံခါးကို ဂျက်ထိုးပိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းကလွဲရင် ဘယ်မှမသွားရအောင် ပိုပြီး တင်းကျပ်လာတယ်။ ကိုသူရဆီက လာတဲ့ ဖုန်းတွေကိုလည်း သူမကပဲ ကိုင်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောလွှတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးကို မနှင်းက လက်နဲ့ ဖိချေပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက အတိုးချပြီး ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်မကို သူမလိုဘဝမျိုး ရောက်သွားအောင် တမင်တကာ လုပ်နေတာလို့ပဲ ကျွန်မ ယုံကြည်မိတော့တယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အိမ်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်။ မနှင်းက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတော့ဘူး။ ခဏခဏ ချောင်းဆိုးတတ်လာပြီး မျက်နှာတွေကလည်း ချောင်ကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အလုပ်ကို မနားဘူး။ ညတိုင်း အပြင်ထွက်မြဲ ထွက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မကတော့ သူမကို စကားမပြောတော့ဘဲ စိမ်းကားစွာပဲ နေခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ ကိုသူရဆီက စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို မြို့ပြင်မှာ တွေ့ချင်တယ်၊ ကျွန်မကို ဒီအိမ်ငရဲကနေ ကယ်ထုတ်သွားမယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းသာသွားတယ်။ အဲဒီညမှာ မနှင်း အပြင်ထွက်သွားတဲ့အချိန်ကို စောင့်ပြီး ကျွန်မ အဝတ်အစားအချို့ကို ထုတ်ပိုးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မနှင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူမက တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တွေပေကျံပြီး ဒဏ်ရာတွေနဲ့။
"နင် ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"
သူမက မောဟိုက်နေတဲ့ အသံနဲ့ မေးတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
"ကျွန်မ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်။ မမနဲ့ ဝေးရာကို သွားတော့မယ်။ မမကို ကျွန်မ မမြင်ချင်တော့ဘူး"
ကျွန်မက အော်ဟစ်ပြောလိုက်မိတယ်။ မနှင်းက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး အားမရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။
"သွားမှာပေါ့... နင် သွားရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု မဟုတ်သေးဘူး။ ဒီမှာကြည့်စမ်း..."
မက သူမရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲက ဓာတ်ပုံအချို့ကို ထုတ်ပြတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ ကိုသူရက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကားပေါ် ဆွဲတင်နေတဲ့ ပုံတွေ။ ပြီးတော့ လူကုန်ကူးမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းအချို့။
"သူက နင်ထင်သလို လူကောင်းမဟုတ်ဘူး မေ။ သူက နင့်ကို ရောင်းစားဖို့ ချဉ်းကပ်နေတာ။ ငါ သူ့အကြောင်းကို စုံစမ်းနေလို့ နင့်ကို သူ့နား မကပ်ခိုင်းတာ။ ငါ အခုပဲ သူ့လူတွေနဲ့ လုံးထွေးပြီး ဒီအထောက်အထားတွေကို လုခဲ့ရတာ"
ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။ ဒါတွေက မနှင်း ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတွေလို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။ "မမ လိမ်နေတာ။ မမက ကျွန်မကို သူများလက်ထဲ ပါသွားမှာ စိုးလို့၊ ကျွန်မကို မမလို အစေခံ လုပ်ခိုင်းချင်လို့ လိမ်နေတာ" လို့ ကျွန်မ ပြန်အော်လိုက်တယ်။
မနှင်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ သူမက ဆိုဖာပေါ်ကို ပစ်လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူမကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲက ငွေထုပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ထွက်လာတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ နာမည်နဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ စာတိုလေးတစ်စောင်။
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီစာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီစာက ကျွန်မတို့ မိဘတွေ ဆုံးခါနီးမှာ မနှင်းကို မှာသွားတဲ့ စာဖြစ်နေတယ်။
"နှင်း... ညီမလေးကိုတော့ ငါတို့လို ဘဝမျိုး မရောက်ပါစေနဲ့။ သူ့ကို လူရာဝင်အောင် ထားပေးပါ။ နင့်ဘဝကို အမှောင်ထဲ ထည့်ရရင်တောင် သူ့ကိုတော့ အလင်းထဲမှာ ထားပေးပါ"
အဲဒီနောက်မှာ မနှင်း ကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး ရှိနေတယ်။ သူမဟာ တကယ်တော့ အပျက်မ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူမက ရပ်ကွက်ထဲက လူမိုက်တွေ၊ အာဏာရှိတဲ့သူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို ရန်မမူနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။ သူမ အပြင်ထွက်ပြီး ညတိုင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်က ကလပ်တွေမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာနဲ့ ညစောင့်အလုပ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ယောက်ျားတွေနဲ့ ပြန်လာတယ်ဆိုတာကလည်း သူမကို ရန်ပြုချင်တဲ့သူတွေရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ သူမက ငွေပေးပြီး အငှားလိုက်ပို့ခိုင်းတဲ့ လူတွေသာ ဖြစ်တယ်။
သူမရဲ့ နာမည်ပျက်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ သူမကို လူတွေက "အပျက်မ" လို့ ခေါ်လေလေ၊ ကျွန်မနားကို ဘယ်သူမှ မကပ်ရဲလေလေ ဖြစ်အောင် သူမက သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာ။ ကိုသူရဆိုတဲ့ လူက တကယ်ပဲ လူကုန်ကူးတဲ့ ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး ကျွန်မကို လှည့်ဖျားဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မနှင်းက သိနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ အဲဒီလူရဲ့ လက်ထဲကနေ ကျွန်မကို ကယ်ထုတ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး အထောက်အထားတွေ သွားရှာခဲ့တာ။
"မမ... မမ..."
ကျွန်မ မနှင်းကို လှုပ်နှိုးလိုက်ပေမဲ့ သူမက ပြန်မထူးတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက အေးစက်နေပြီ။ သူမဟာ အဆုတ်ကင်ဆာ ဝေဒနာကို အပြင်းအထန် ခံစားနေရတာကိုလည်း ကျွန်မ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ သူမ ရှာဖွေခဲ့သမျှ ငွေတွေအားလုံးက ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝအတွက် စုဆောင်းပေးထားတာတွေပါ။
ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့၊ ရွံရှာခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာ ကျွန်မကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်မအတွက် လူဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ သိခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားက အရမ်းကို နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် လမ်းထောင့်က အဲဒီအိမ်ကြီးမှာ လူမနေတော့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ အခုထိ "အပျက်မတွေနေခဲ့တဲ့အိမ်" လို့ ပြောနေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီအိမ်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန့်ရှင်းဆုံးနဲ့ အမွန်မြတ်ဆုံး မေတ္တာတွေ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။
ကျွန်မ အခုတော့ မြို့ကြီးတစ်မြို့မှာ အလုပ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အခြေချနေထိုင်နေပါပြီ။ မနှင်း ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကျွန်မ ပညာတွေ သင်ယူခဲ့တယ်၊ ဘဝကို အသစ်ကနေ ပြန်စခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း နာကျင်နေတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ အစ်မကို ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘဲ မုန်းတီးခဲ့မိတဲ့ နောင်တပါပဲ။
ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်ခါနီးရင် မနှင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ပြီး စကားပြောမိတယ်။ "မမ... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့ အဖြေကတော့ ငြိမ်သက်ခြင်းတွေသာ ဖြစ်တယ်။ မနှင်းကတော့ သူမ လိုချင်တဲ့အတိုင်း ကျွန်မကို အလင်းထဲ ပို့ပေးခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ
ဒီဇာတ်လမ်းက ကျွန်မကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြင်ပန်း သဏ္ဌာန်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောတဲ့ စကားတွေအပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ဘယ်တော့မှ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ တချို့သော အနစ်နာခံမှုတွေက အရမ်းကို နက်ရှိုင်းလွန်းလို့ အမုန်းတရားဆိုတဲ့ မျက်မှန်ကို တပ်ထားသရွေ့ ကျွန်မတို့ မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ အခု နေထိုင်နေတဲ့ အိမ်ကတော့ လှပပြီး သန့်ရှင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ မနှင်းနဲ့အတူ နေခဲ့ရတဲ့၊ လူတွေ ကဲ့ရဲ့ခဲ့ကြတဲ့ အဲဒီအိမ်အိုကြီးကိုပဲ လွမ်းဆွတ်နေမိတော့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မအတွက် အသက်ပေးခဲ့တဲ့ "လူဆိုးမလေး" တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးလို့ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူတစ်ပါး အမြင်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ သူပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေထဲမှာသာ တည်ရှိပါတယ်။ သင့်ကို အနာကျင်ဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်နေတဲ့သူဟာ သင့်ကို အလုံခြုံဆုံးဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးနေသူလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment